Back to Top
 

 
 
×

هشدار

JUser: :_بارگذاری :نمی توان کاربر را با این شناسه بارگذاری کرد: 62
فدراسیون ووشو

فدراسیون ووشو (4)

طبقه بندي هاي فرزند

سبک های فدراسیون ووشو

سبک های فدراسیون ووشو (3)

 

 

سبکهای فعال در فدراسیون ووشو به همراه نام مسئول سبک از قرار زیر می باشند:

 

 

   
حسین داوودی پناه تای چی چوان
علی جهانگیری نان چوان
سلطان مراد یوسفی چاء چوان
حسین حضرتی لوهان چوان
مهرداد شیرازی شائولین چوان
ناصر حق شناس هوپگار ووشو
سید رسول حسینی خواه خونگ چوان
شیرویه حسن زاده وینگ چوان
علی اکبر کوهزادی وودانگ ین چین چوان
حسن کوه کمری جیت کان دو
سعید قهرمان بیگ جیت کان دو کالی اسکریما
سید نعمت اله میرسعید قاضی جیت کاندو JKDA
کامران پیرنیا وینگ چوان سنتی
توحید اسدیان نن شائولین
صمد علیزاده بی شائولین چوان
زهره زارعی چانگ چوان
محمد پورغلامی نژاد ساندا وانگ
امیر آسیابان لاله دی تانگ چوان
قدرت الله داودی فن زی چوان

مشاهده موارد...
دوشنبه, 22 تیر 1388 ساعت 11:22

شائولین

نوشته شده توسط
         اساتيد شائولين؛كونگ‌فو در گذر قرون     معبد شائولين، مهد پرورش هنرهاي رزمي قديمي چيني، واقع در ايالت هونان، اكنون بيش از هزار و پانصد سال است كه ناظر اجراي تمرينات هنرهاي رزمي است چه بدون سلاح و چه با سلاحهايي نظير باتوم، خنجر، شمشير و… امروز بدست آوردن شجره‌نامه محرمانه بزرگاني كه موفق به فراگيري سبك شائولين شده بودند، بعيد به نظر مي‌رسد.     در مجموع علائم و نشانه‌هايي كه از تاريخ به دست ما رسيده، كه گاهاً امكان دارد افسانه باشند. به ما اين امكان را مي‌دهند كه از بين آنها، يك جمع‌بندي كلي داشته باشيم.     قرن پنجم، زمان پيدايش معبد، دو استادي كه نامهايشان بدست ما رسيده؛ استاد كوآن‌سووي و هانگ جي چان هستند كه در مبارزه بدون سلاح از نام‌آوران عصر خود بوده‌اند و اين هنر را به راهبان معبد آموزش مي‌دادند. سپس با مهارت يكي از راهبه‌هاي هندي تبار به نام پاتويو، تمامي نگهبانان معبد نيز آموزش ديدند. بعدها با كمك هويي كوآنگ و تسانگ چائو، پاتويو توانست فعاليت‌هاي كوآن و هانگ را دنبال كند و بسط دهد. استاد هويي يكي از متخصصان فنون مبارزه و استاد تسانگ يكي از فن‌آوران بوكس زمان خود شدند.     اين چنين بود كه در قرن ششم، وقتي بود که هيدارماي معروف (كه او نيز هندي تبار بود)، وارد معبد شائولين شد، از قبل شهرت روشهاي هنرهاي رزمي او به گوش همگان رسيده بود. استاد هيدارما به راهبان روش جديدي آموخت كه در عين اين كه مبارزه مي‌كنند، سلامتي خود را نيز به بهترين شكل ممكن حفظ كنند و آن را به خطر نيندازند ولي اين روش خيلي واقعي به نظر نمي‌رسيد. پس از آن استاد گسترش دادن تكنيك‌هاي ويژه مبارزه و خصوصاً استفاده از باتوم را از سر گرفت.     ما منتظر رسيدن قرن شانزدهم مي‌شويم تا پديده تسويي يوآن، از راه برسد. او خيلي زود متد جديدي از مبارزه ارائه داد كه تركيبي از 72 حركت بود، پس از آن به كمك اساتيدي چون پي-يو-فانگ و لي چانگ، تسويي يوآن توانست ورزش بوكس را در 5 فرم متفاوت و تركيبي از 170 تكنيك ابداع كند.    اين پنج سبك عبارت بودند از : بوكس اژدها، بوكس ببر، بوكس درنا، بوكس مار و بوكس پلنگ.     پس از اين دوره، جهشي داريم به قرن 18 سال 1736 زماني كه معبد قرباني آتش‌سوزي شد كه توسط سپاهيان امپراطور افروخته شده بود. اين يك كشتار دسته جمعي واقعي بود براي راهباني كه هيچ راه گريزي نداشتند. تمامي به جا مانده‌ها را نيز، اعدام كردند و از اين بين فقط 5 نفر جان سالم بدر برده، فرار كردند. اين افسانه است يا واقعيت؟ كسي نمي‌داند افسانه‌هاي عاميانه اين طور مي‌گويد كه اين 5 نفر بعدها، خالق پنج سبك بزرگ كونگ فو شدند. اين پنج استاد بزرگ ايالت هونان را ترك كرده و به جنوب كشور، ايالت فوكيان پناهنده شدند. نامهايشان را عوض كرده و هر يك سبك ويژه خود را در كونگ فو بنا به دانسته‌هايي كه در معبد شائولين آموخته بودند، پديد آوردند.     لي‌هي كي سبك لي- گار- كوآن را پديد آورد، مو چائوهينگ سبك مو- گار- كوآن، تسي تو چونگ سبك چوي- گار كوآن، ليو تا – هونگ سبك ليو- گار- كوآن و هونگ هي كوآنگ سبك گار- كوآن را پديد آوردند.    سبك هونگ، يعني هانگ گار، مهمترين سبك قديمي شائولين است كه بر جاي مانده است. و بالاخره در قرون 19 و 20، كونگ فو توسط شخصي ممتاز و معروف به نام هوآنگ في، هونگ (متولد 1847 متوفي 1924)، معرفي شد. او كه نزد پدرش هوآنگ چي اينگ (او نيز نزد لوآ- تسي، يكي از ده ببر شائولين در جنوب)، پرورش يافته بود، في – هونگ زندگي درخشاني را پشت سر گذاشت او شاهكارهايش را در ادبيات چين و در دنياي سينما به جاي گذاشته است.     همچنين هر آنچه امروز، جكي‌چان و جت‌لي روي پرده‌هاي سينما از خود نشان مي‌دهند، حركات و ژست‌هاي افسانه‌اي هوآنگ في- هونگ است، مردي كه خالق فني بود كه ،ضربه‌اي برگرفته از روح ماده،  معني مي‌داد.    معبد شائولين زادگاه سبك‌هاي بي‌شماري از كونگ فو بود كه تا امروز بر جاي مانده‌اند.   
دوشنبه, 22 تیر 1388 ساعت 10:36

تای چی چوان

نوشته شده توسط
         اصول تاي چي چوان و چي كونگ    سر منشاء تحولات تاي چي چوان    تاي چي چوان از مهمترين هنرهاي رزمي در كشور چين بشمار مي رود. اين رشته رزمي بر اساس 3 نظريه كه ريشه در طب سنتي چين دارند پايه ريزي شده است. اين سه  نظريه عبارتست از :1  - نظريه تنفس تائوئيست 2 - نظريه يين و يانگ 3 - نظريه انرژيJingluo        حركات هماهنگ تاي چي جسم و روح را متحول ساخته، در نتيجه كارائي ما را در زندگي بالا مي برد واز آنجائي كه حركات آن بسيار آرام مي باشد، باعث ذخيره انرژي شده و به تمركز ما كمك مي نمايد و باعث افزايش كارآئي فرد در تمامي ابعاد زندگي شخصي و اجتماعي مي گردد. هر فردي با هر سن و سالي مي تواند از آن بهره بگيرد. تاي چي به دليل نقش عمده اي كه در سلامتي انسان بر عهده دارد، بسيار حائز اهميت مي باشد.    تاي چي، از شاهكارهاي ورزش باستاني ووشو مي باشد. اين ورزش وسيله اي است براي نگهداشتن وضع بدن در حالت طبيعي و جلوگيري و بهبود امراض. انجام دادن بخشي از اين تمرينات در بيمارستانها و آسايشگاهها تجويز مي شود. تاي چي روي بهبود بيماري هاي مزمن مانند فشار خون، ضعف اعصاب و ناراحتي هاي ريوي اثر دارد.    تمرين منظم تاي چي، مي تواند خاصيت ارتجائي نسوج، ششها و ريه ها وحجم تنفسي سينه و ظرفيت تهويه كردن ششها را افزايش دهد وتبادل اكسيژن و دي اكسيد كربن را بهبود بخشد. تمرينات تاي چي همچنان مي تواند استخوانها، ماهيچه ها و مفاصل را قوي كند.    حركات تاي چي چوان به سبكي و آهستگي و به حالت طبيعي صورت مي گيرد . منظور از طبيعي بودن به اين معنا نيست كه آنها را شل و بي روح و بي جان انجام دهيم، بلكه ضروري است كه قدرت و ملايمت با هم تركيب شوند. ديگر آنكه ذهن بايد آرام و در عين حال هوشيار باشد و با هوشياري به بدن فرمان دهد. در حركات تاي چي ضروري است كه حركات با هوشياري انجام شود و در آنها آرامش وجود داشته باشد. بنابراين در تاي چي لازم است كه حالتهاي فيزيكي توام با اراده و تمرينات تنفسي تعليم داده شود. وقتي درجه بالائي از تمركز ايجاد شود، حركت با كيفيت بالاتري صورت مي گيرد و اعمال فيزيكي بدن به صورت بهتري تنظيم مي شوند. در تاي چي حركات بدن تماما در يك پريود تمرين مي شوند. در تاي چي دستها،چشمها، بدن و اعضاي ديگر به عنوان يك واحد عمل مي كنند، كه در آن پاها به عنوان پايه و كمر به عنوان محور مي باشد. هر بخش از بدن حركات ثابتي را بصورت ملايم و آهسته انجام مي دهند.    مورخان بر اساس تحقيقات و بررسي، بر روي قدمت تاريخ چين به اين نتيجه رسيده اند كه تاي چي براي اولين بار در روستاي چن جياگو (chen jiagou) در منطقه ون زيان (wenxian) واقع در نزديك شهر جيائو زو (jiao zou) ابداع شده است. گسترش و پيشرفت اين هنر رزمي به مدت 300 سال طول كشيد و استادان اين حرفه در اين مدت پربارتر و غني تر شدند.   سبك هاي مختلفي كه در مدارس تاي چي تدريس مي شود عبارتند از سبك chen ، سبك  yang ، سبك  wu ، سبكwuyaxiang   و سبك sun مي باشد. دليل تمايز سبك ها از ويژگيهاي خاص هر كدام از آنهاست.  1 - نظريه تنفس تائوئيسم :    تنفس تائوئيسم براي به جريان انداختن صحيح نيروي چي بكار مي رود. در تنفس تائوئيستي ، طريقه تنفس معمولي و در ناحيه پائين شكم در زمان دم و بازدم شكم منبسط مي شود. هنرجو در حين انجام تمرينات نبايد تنفس را حبس نمايد و يا با فشار خارج نمايد.    2 - نظريه يين و يانگ :     نظريه يين ويانگ يك برداشت اعتقادي است. به عبارت ساده تر دو صفتي هستند كه تغييرات سيكلهاي زندگي را مد نظر دارند، تغييراتي كه مي تواند در هر زمينه اي باشند، يين و يانگ همچنين معرف يك نوع روش فكري است كه دو قطب هر چيز يا هر وضعيتي را در نظر مي گيرد.   يانگ در حقيقت آن قسمت از دامنه يك تپه را نشان مي دهد كه در معرض نور افتاب قرار دارد و روشن است و معرف اين خصوصيات مي باشد : حرارت - فعاليت -  روشنائي.   علائم مشخصه ظهور فيزيكي يانگ به قرار زير مي باشد:1 - تب هر گونه احساس درد در بدن.2 - كار زياد و پر كاري بدن.3 - هر نوع ورم و درد نسوج و بافتها واعصاب.   تئوري يين و يانگ را مي توان به صورت يك تصوير كوچك نشان داد كه معرف تبادل تاثير گذاري ميان يين و يانگ است. يا هر يك از اين دو مولد ديگري است. يا هريك از اين دو متضاد ديگري است. يا هر يك از اين دو طرف مي تواند بخشي از يك ديگر را  شامل شود. يا هر يك از اين دو مي تواند جايگزين ديگري شود. تئوري يين و يانگ حدود 800 سال قبل از ميلاد مسيح طي مدت طولاني در كشور باستاني چين پي ريزي شده است.   يين ويانگ از جهان تصويري سياه و سفيد نشان مي دهد. بر پايه اعتقادات »يانگ« معرف خورشيد و »يين« معرف ماه است. اين دو روشني بخش جهان از مشرق ظهور مي كنند و بعد با حركتي مشهود به سوي جنوب و بعد از آن به جانب غرب مي روند. در طب سنتي »يين و يانگ« در هر شخص حالت متوازن و متعادل دارند واين با خود انسان است كه اين دو نيروئي را كه در بدن دارد تحت كنترل خود در آورد.»يانگ« مانند آتش است و شعله هاي آن زبانه كشيده و بالا ميرود و گرما به وجود مي آورد و يين مانند باران فرو مي ريزد خنكي ايجاد مي كند و راكد است.   به اين ترتيب با آنچه گفته شد دو تعبيري كه از »يين و يانگ« وجود داردو سنتي است به عنوان يك سرمنشاء در تمامي تحقيقات نظري در علوم پزشكي تائوئيستي مورد استفاده بوده و در نتيجه روز و خورشيد همان »يانگ« و شب و ماه همان »يين« مي باشند.   در چين باستان ساعتهاي چيني را بر اساس يين ويانگ محاسبه مي كردند.   پنج ارگان حياتي بدن انسان »يين« هستند. اين پنج ارگان عبارتند از : كبد، قلب، طحال، ريه ها، كليه ها و شش. موارد دروني ديگر »يانگ« هستند، كه عبارتند از : مثانه، كيسه صفرا، روده دراز و باريك، معده و ....   در طب قديم و كلاسيك چين، »يين و يانگ« به طور دائم و لاينقطع در بدن انسان در حال حركت هستند. در مورد حيات، چهار تحول تشخيص داده شده است، كه عبارتنداز: تولد، زندگي، بيماري و مرگ. در عهد باستان در رساله ها و نوشته ها از زنجيره اي بودن اين چهار تحول سخن گفته شده است.   اين طبقه بندي در مورد »يين و يانگ« نمي تواند امري مطلق به حساب آيد، و در موقع به كار بردن اين لغات بايد دقت كرد تا كاملا به موضوع مورد نظر مربوط باشد.   »يين و يانگ« به اتفاق يكديگر راخلق مي كنند. براي مثال : در طب سنتي گفته مي شود، كه انرژي ((چي )) از خون ساخته مي شود. »يين« و خون به وسيله انرژي »يانگ« به جريان افتاده و به جلو مي رود.      انرژي آسمان يانگ ناب است، انرژي زمين نيز يين ناب است. خود انرژي و نفس يا  (دم) يانگ است. شكل و قالب و نيز ماده، يين است. اندرون انسان يين و ظاهر انسان يانگ است. نيرو و قدرت يانگ است. تغذيه يين است. در خوراكيها و نباتات نيروزا و نيروبخش ، يين و يانگ نيز حضور دارند. در بوها آنچه قويتر است، يين است و آنچه سبكتر است، يانگ به حساب مي آيد. در طعم و مزه ها، ترشي و تلخي، يانگ و شيريني  و خنثي و بي طرف، تندي ، شوري ، يين است.    3 -  نظريه انرژ     : jingluo ی    بر اساس اين نظريه كانالهايي در سيستم دروني بدن وجود دارد، كه از ميان آنها اطلاعات و انرژي از نقطه اي به نقطه ديگر جريان مي يابد.   نقاط طب سوزني به عنوان گره هايي كه در طول شبكه جينگ لو پراكنده هستند تلقي مي شوند. اين سيستم داراي عملكرد ويژه اي است. كانالهاي اين سيستم در تمامي طول بدن پراكنده هستند، نقاط داخلي را به هم متصل مي سازند و سپس به اندام هاي ديگر مي رسند. در طول هر كانال نقاط مخصوص طب سوزني وجود دارد. عمل اين كانالها به جريان انداختن نيروي ((چي)) و خون است كه با وضع فيزيولوژيك انسان ارتباط مستقيم  دارند. پرخوني و انسداد در طول اين كانالها، جريان خوني و نيروي ((چي)) راقطع مي سازد و باعث بر هم خوردن تعادل ميان نيروهاي يين ويانگ مي شود. بنابراين قدرت بدن را نسبت به بيماري كم مي كند. از همين رو اغلب روشهاي درماني در چين بر اساس رفع انسداد آنها قرار گرفته شده است.    نقاط طب سوزني در طول اين كانالها، نقاط حياتي هستند كه در آنها نيروي چي و خون تجمع يافته و توزيع مي شود. لازم به توضيح است كه نيروي ((چي)) نه تنها در اين كانالها جريان دارد،بلكه همين جريان سبب تصفيه و پاكيزگي اين كانالها مي شود. تاي چي، با حركت دادن اندامهاي مختلف بدن، باعث جريان نيروي ((چي)) در ارگانهاي داخلي مي شود.   منبع تمامي حركات بدن (انرژي چي) مي باشد. به اين معنا كه تمام فعاليتهاي فيزيكي (ازقبيل راه رفتن و ...) فعاليت هاي پسيكولوژيك ناخود آگاه انسان (ازقبيل تپش قلب و...) به وسيله اين انرژي يا نيروي حياتي حادث مي شود. اين نيرو در نصف النهار انسان، كه نقاط مستعد انجام فرايند طب سوزني است و نيز در بافتهاي بدن، جريان پيدا مي كند..((چي)) بدن انسان رادر مقابل حملات اقليمي آزار دهنده (سرما- باد - رطوبت- و ...) محافظت و حمايت مي كند و بخصوص در مسدود كردن يا گشودن منافذ پوست نقش قاطعي رابر عهده دارد.   ((چي)) مبادلات و تغييرات بدن را كنترل وهماهنگي و هارموني آنان را منظم و مرتب مي كند. بخصوص ((چي)) ميزان استفاده از خون، عرق و اشك و ... را سرو سامان مي دهد   ((چي)) حفظ مواد و جوهرهاي اندام هاي انسان راعهده دار است. اين((چي)) است كه به اندامهاي بدن اجازه ميدهد سر جاي خود بوده وجلوي هرگونه افت و كاهش و سيلان خارج از اندازه مايعات حياتي (اسپرم ...) رابگيرد. تاي چي بدن انسان راگرم نگه مي داردو اين گرمارا حفظ مي كندو در مصرف انرژي بدن صرفه جوئي مي كند.تاي چي ورزشي براي متناسب ماندن،تاي چي تمرين بدن سازي منحصر به فردي استكه براي ارگانهاي داخلي و خارجي وهمچنين پوست واستخوان مفيد است.           
دوشنبه, 22 تیر 1388 ساعت 10:02

اسکریما

نوشته شده توسط
         كالي     اين هنر رزمي، ريشه فيليپيني دارند. کالي از جنوب اين کشور مي آيد، آرنيس از شمال و اسکريما متعلق به مرکز اين کشور مي باشد.    دوازده منطقه مبارزه در کالي وجود دارد، اسکريما هشت يا نه منطقه مبارزه دارد و آرنيس هم داراي چهار تا شش منطقه مبارزه است. استفاده از چوب کوتاه يا يک خنجر بلند، استفاده از دو اسلحه به صورت همزمان که شامل يک شمشير و يک خنجر مي باشد، مبارزه با دستان خالي که در آن از ضربات مشت، لگد و يا گلاويزشدن با حريف استفاده مي شود.    استفاده از ميله و نيزه و زدن ضربه به طور همزمان، استفاده از سلاح هاي قابل انعطاف همچون شلاق، طناب نيسمي دندانه اي، سلاح هاي پرتابي مانند کمان و تفنگ بادي از جمله روش هاي مبارزه در اين سبک ها محسوب مي شوند. ميله هايي که در سبک آرنيس استفاده مي شوند عمدتاً از جنس چوب هستند و يا از جنس نوع خاصي از بامبوي فيليپيني که به آنها راتان گفته مي شود. طول آنها معمولاً هفتاد سانتي متر و قطرشان دو سانتي متر است. البته طول اين شمشيرها مي تواند از سي تا 220 سانتيمتر متغير باشد.    در اسکريما و آرنيس، مبارزان بيشتر از ميله يا چوب استفاده مي کنند و در کالي، سلاح مورد استفاده تيغه يا شمشير است. اما نکته مشترک بين همه اين سبکها، هندسه است.    در ضربات دفاعي و به هنگام حملات، همه حرکات، خطوط و مسيرها و همچنين زاويه هاي انتخابي بسيار مهم مي باشند. استفاده مستقل از دستها و يا دستها و پاها توأما با اجراي تکنيک ها، نيازمند کسب تجربه بسيار مي باشد.    در هنرهاي رزمي فيليپيني، استفاده از زانو، آرنج، لگدهاي کوتاه و مشت در هنگام ايجاد فاصله بسيار نزديک بين دو مبارز آزاد است. ضربه با سر، گرفتن حريف، پرتاب، ضربه با آرنج، شانه، قوزک و زانو نيز آزاد مي باشد.    تاريخچه هنرهاي رزمي کالي، اسکريما و آرنيس:    کالي را به عنوان مادر هنرهاي رزمي فيليپين مي شناسند. هنگامي که اين کشور تحت تسلط اسپانيا بود انجام کليه هنرهاي رزمي در اين کشور ممنوع و جرم محسوب مي شد. عناصر سبک رزمي کالي در بازي هاي محلي و رقص هاي ذاتي مردم اين کشور پنهان بود و تحت تأثير نفوذ اسپانيايي ها، هنرهاي رزمي و ذاتي مردم فيليپين به نام هاي اسکريما، استوکادا، آرنيس دمانويا آرنيس شناخته شدند. اولين رقابتهاي جهاني رشته آرنيس در سال 1985 برگزار شد.  
دوشنبه, 22 تیر 1388 ساعت 10:28

تاريخچه پيدايش ووشو

نوشته شده توسط
         تاريخچه پيدايش ووشو    قدمت ووشو در كشور چين به زمانهاي بسيار دور كه اولين صورت هاي اجتماعات بشري در جوامع اوليه بوجود آمدند، باز مي گردد. در آن زمان به منظور حفظ سلامتي، درمان بيماري ها، افزايش بنيه جسماني و طول عمر و تعليم مهارتهاي نظامي به افراد آن جوامع، حركاتي ابداع گرديد كه بسط و گسترش آن در طول ادوار مختلف، به ورزش زيبا و جذاب ووشوي امروزي بدل شده است.    در حدود پنج قرن از ميلاد، يك راهب هندي بنام»بودهيدهارما«كه با نام هاي  (تامو) و (داروماتائيشي) هم از او ياد مي شود، بقصد اشاعه تعليمات مذهبي، از هند راهي چين شده و در معبدي بنام شائولين به تعليم و تربيت راهبان آن معبد پرداخت. تعاليم راهب تامو شامل مجموعه اي از تمرينات پرهيزگاري وقواعد خشك انظباطي بود كه بواسطه وضعيت جسماني ضعيف، پيروان وي طاقت تحمل آموزشهاي اورا نداشته و بتدريج دچار ضعف و بيحالي مي شدند. لذا تامو حركاتي را براي تقويت بنيه جسماني شاگردان خود ابداع نمود كه به (18 حركت دست لوهان) معروف شد. اين حركات بتدريج گسترش يافته و پايه و اساس سبك هاي ووشو را تشكيل دادند.   در طي قرون 14 تا 16 ميلادي چهره هاي برجسته ورزشهاي رزمي بتدريج در معبد شائولين گردهم آمدند وسبك هاي اصلي ووشو را به تقليد از حركات حيواناتي همچون پلنگ، درنا، مار، ببرو اژدها بوجود آوردند. ليكن امپراتور وقت كه بتدريج از فعاليت هاي ساكنان اين معبد دچار ترس و نگراني شده بود و معبد را تهديدي عليه حكومت خود مي ديد، فرمان انهدام و به آتش كشيدن معبد شائولين را صادر كرد.    در لشكر كشي امپراطور براي انهدام معبد، فقط تعداد اندكي از افراد آن توانستند جان سالم از مهلكه بدر ببرند اين واقعه تلخ تاريخي از سوي ديگر موجب انتشار ورزشهاي رزمي معبد شائولين كه تا آن زمان محفوظ مانده بود به ساير نقاط كشور چين گرديد.     هر چند امپراطوران برخي از سلسله هاي حاكم بركشورپهناور چين تمرينات ورزشهاي رزمي را خطري براي حكومت خود قلمداد نموده و انجام آنرا ممنوع كرده بودند ليكن امپراطوراني هم بودند كه شيفته اين تمرينات بوده و موجبات ترويج آنرا فراهم كرده اند. در دوران سلسله هاي شانگ (Shang) و ژو(Zhou) حركاتي از ووشو بوجود آمدند كه براي آموزش سربازان استفاده مي شد و همه ساله در پائيز و بهار مسابقات كشتي خاصي بنام جيائو براي انتخاب سربازان نمونه و اعطاي عناوين افتخاري برگزار مي شد.    با ايجاد كاربرد نظامي براي ووشو، رفته رفته حركات رزم با شمشير، نيزه و چوب بوجود آمدند. ظهور گروههاي نمايش خياباني بنام لوكي( Luqi) كه از طريق نمايش حركات رزمي امرار معاش مي كردند، خود باعث گسترش هرچه بيشتر ووشو گرديد. دوران سلطنت سلسله هاي كينگ (Qing) و مينگ (Ming) را مي توان عصر شكوفائي ووشو به شمار آورد.   در طول سالهاي 1912 تا 1949 سازمانهاي بسياري در چين براي ووشو تشكيل شدند مثل انجمن هنرمندان رزمي و انجمن تربيت بدني و غيره كه در گسترش ووشو نقش مهمي را ايفا كردند. در سال 1928 انستيتو مركزي ووشو توسط دولت جمهوري در نان جينگ تشكيل شد. در سال 1939 نخستين تيم ملي ووشوي چين در يازدهمين دوره بازيهاي المپيك برلين يك مراسم نمايشي اجرا كردند. با تاسيس جمهوري خلق چين ، ووشو بعنوان بخشي از فرهنگ اجتماعي و تربيت بدني مردم درآمده و به طرز چشمگيري گسترش يافت.    در سال 1956 انجمن ووشوي چين در پكن تشكيل شد كه با اشاعه حركاتي همچون فرم ساده شده تاي چي چوان، چانگ چوان، حركت شمشير پهن و باريك، نيزه و چوب در سطوح مبتدي، متوسط و عالي در بهبود همگاني شدن ورزش ووشو، كمك شاياني كرد.    در سال 1958 نخستين پيش نويس (قوانين مسابقات ووشو) توسط كميسيون و انجمن ووشوي چين، انجمن ها، اتحاديه ها،مدارس ووشو، انجمن هاي تحقيقاتي، تيم هاي آماتوري و حرفه اي در مراكز آموزشي، محلات، شهرهاو ايالات تشكيل شدتد كه شبكه عظيمي از فعاليتهاي جمعي ووشو را بوجود آوردند. تيم ها و انجمن هاي ووشو در برخي از كالج ها و دانشگاهها تشكيل شدند و در برخي از موسسات تربيت بدني، رشته تخصصي ووشو براي دانشجويان رشته ليسانس و فوق ليسانس داير گرديد.    در سال 1984 درجه استادي ووشو توسط مجلس ايالتي تعيين شد. با تسويب دولت چين در سال 1986 (انستيتوتحقيقاتي ووشوي چين) تشكيل و به عنوان عاليترين مرجع، هدايت تحقيقات فني وآكادميك در زمينه ووشو را به عهده گرفت. دولت چين با برپائي تورنمنت هاي متعدد بين المللي، ورزش سنتي خود را هر چه بيشتر به جهانيان معرفي كرد ودر سال 1987 نخستين دوره مسابقات آسيائي ووشو در يوكوهاماي ژاپن برگزار و فدراسيون آسيائي ووشو (WFA) تاسيس گرديد. دومين دور مسابقات آسيائي ووشو به سال 1989 در هنگ كنگ برگزار شد و در سال 1990 و طي يازدهمين دوره بازيهاي آسيائي پكن، اين ورزش رسما بعنوان يك رويداد رقابتي و بين المللي معرفي گرديده و فدراسيون جهاني اين رشته  تشكيل و فعاليت خود را آغاز نمود. اولين دوره مسابقات بين المللي اين رشته در سال 1991 بر پا   شده و دوره هاي بعدي اين مسابقات هر دو سال يكبار برگزار مي گردد.